#nextdoorauthor 2: David Miller and Branko Milanovic

(for a list of blogs in this series, see here).

I have always liked to read outside my discipline. Insights from economists, political philosophers and political scientists add something to my sociological lens. In fact, the breadth of my interests is much wider than of my own work I fear. There is always something new to write about education and stratification. Side paths of civic education and income inequality have given me change of focus sometimes, but when colleagues start to joke that my next paper on educational tracking is waiting I may try to get a bit more inspiration from other fields.


As I wrote here, I am writing a blog on neighbouring authors on my book shelves. What I like about the thought experiment what they would talk about is that authors are matched more or less randomly. Two neighbours that caught my eye today are David Miller and Branko Milanovic. The reason why they appear in this blog is that their surnames start with Mil. Of course there is some non-randomness too, as I pick interesting matches myself (I did check now; I would have to find a way to connect Randall Collins with Dalton Conley if I did pick randomly – could be quite interesting actually. Who knows). But back to Miller and Milanovic.  

A political philosopher…

David Miller’s Principles of Social Justice has been quite influential on me. In the syllabi of my education and inequality courses I have often incorporated political philosophical readings. I must have taken this attention from my time at Nuffield College, where David Miller is a fellow. While I aspire to a value-free science in a Weberian tradition, the freedom of values should concern the judgement of research designs, and even there we must be aware of the values that undergird the variables we use. The sociological research problem of inequality cannot be separated from a concern of distributional fairness. Ultimately, because inequality is, at least in part, a consequence of processes that are seen as unfair from many different perspectives, it has been one of the core research problems of the social sciences. The role of sociologists in judging fairness is, however, limited in my view. We study and try to explain inequalities. We may evaluate them according to the principles of justice that are provided by political philosophers, but that is not our main concern.

What I like about Miller’s work, and Michael Walzer as well, is that they propose a domain-specific, or relationship-specific, conception of justice. Fair distributional principles in the labour market are not automatically fair in the family, or what is fair in the relationship between the state and its citizens is not automatically fair in the domain of paid work. Miller’s distinction in three criteria of justice, need, equality, and desert, with their typical types of relationships between family members, the state and citizens, and employers and employees, was very revealing to me. In the labour market, desert is a fair principle; a meritocratic ideal that a fair distribution creates the optimal connection between a person’s contribution to the organization and his/her rewards. But desert is not necessarily a fair criterion in the relationship between the state and citizens. It may lead to democratic inequalities when, in politics, the most contributing groups (in whichever way) are also the ones receiving the most political rewards (i.e. influence). In other words, if social groups have unequal levels of influence in politics, this contradicts the equality principle that should underlie the state-citizens relationship. The “diploma democracy” described by Bovens and Wille, and the unequal representation in policy making described by Gilens for the US and recently by Wouter Schakel for the Netherlands, are then unfair in the Millerian view. But also if one sees education as a responsibility of the state, and equality is the fairness principle here, the fairness of the level of educational inequality by social class or migration background may then not (only) be judged on meritocratic grounds, but also on egalitarian ones.

While the relationship-specific approach to social justice is helpful for social scientists who have to deal with the balance between equality and meritocracy, it is not uncontested in the social justice literature, if I am well informed. One of the founding fathers of the contemporary fairness literature, John Rawls, rejected a domain-specific conception of social justice, and determined overarching principles under his veil of ignorance.  

… and an economist

Branko Milanovic, a well-known inequality economist currently working at the CUNY Graduate Center, also connects to the meritocracy. In his most recent book Capitalism, Alone, liberal meritocratic capitalism (mostly seen in the West) is the alternative to political capitalism (of which China is the prime example). Milanovic, whom I also saw giving a talk at Nuffield College when he was visiting Tony Atkinson, believes that capitalism will govern the world, and societies have to make a choice between these two versions. “Capitalism has been much more successful than its competitors in creating the conditions that […] are necessary for the stability of any system, namely that individuals in their daily actions manifest and thus reinforce the broader values upon which the system is based” (p. 4-5). There is definitely a touch of Parsonian structural-functionalism in this quote, which is more often seen among economists by the way. Maybe Milanovic is less defensive of capitalism than realistic about it, but he is clearly aware of the delicate balance between the egalitarian implications of liberalism and the inegalitarian implications of the meritocracy. In that sense both Miller and Milanovic offer something interesting for scholars studying equality and meritocratic allocation. Milanovic may be less clear why the meritocracy is more compatible with inheritance of wealth than liberalism (and hence rejecting inheritance tax); if merits count, rewarding someone for the fruits of someone else’s (i.e. the parents’) merits or luck seems not so obvious to me.

What I like about Milanovic, a view also seen in Iversen and Soskice’s recent defense of democratic capitalism in their book Democracy and Prosperity, is that a critical stance to the contemporary high-inequality societies can be combined with a defense of capitalism. I am a bit allergic to ‘anti-capitalist’ sentiments by scholars who argue that capitalism and democracy (or capitalism and climate awareness more recently) are incompatible. Capitalism, described as “the system where most production is carried out with privately owned means of production, capital hires legally free labour, and coordination is decentralized” (p. 12), is in need of changes towards more equal reward of skills and more deconcentrated ownership of assets. Possible reforms in this direction are not new (nor does Milanovic claim they are), and could be implemented within a liberal meritocratic capitalist model. Political economists Iversen and Soskice more explicitly address that democracy is in fact strongly allied with capitalism. Globalization is for them less of a threat than for Milanovic, because companies in advanced economies rely heavily on the locally highly educated workforce, rule of law, and democracy.   

Miller and Milanovic of course come from very different angles, but I am sure they would have a lot to talk about as neighbours. And maybe they did, for example at the High Table at Nuffield College.


Hello, I am writing a few blogs on authors who happen to be neighbours on my bookshelves (I order my books alphabetically). In the first one you can read how I come to this idea… Here they are listed, so you have them all together. #nextdoorauthors

#nextdoorauthor 1: Pierre Bourdieu and Raymond Boudon

#nextdoorauthor 2: David Miller and Branko Milanovic

#nextdoorauthor 1: Bourdieu and Boudon

The coronavirus affects many people more than it does me. I’ve been lucky enough to stay healthy, as have my kids, my partner, my friends, and my larger family, and none of us have lost their jobs. Especially in the early mornings my teenage daughter (10th grade) attends her online classes lying in bed – maybe I should insist that she sits at her desk. Her homework is checked more regularly than in normal school days, so she feels this distance education is in fact working quite well. Colleagues with small children have, obviously, a much harder time juggling the family and work life, often in small apartments.

I miss the casual meetings at my work at the University of Amsterdam; fun at the coffee machine, discussions about food at the lunch table, the spontaneous meeting with a PhD student, the research seminars we have, the classes I teach. But overall I am pretty OK with spending a lot of time at home. We give online lectures, we have online coffee breaks now, and even organize research seminars.

Spending so much time in my study reminds me of a thought game I am often doing looking at my book shelves. I imagine that the authors, whom I put on alphabetical order, are neighbours. Would they like to have a good time talking about their work and their field? Or would the blood drip from the walls? And looking at a few doors down the road, I wonder if it would be a nice neighbourhood for them to live.

What, for instance, can we make of the late Pierre Bourdieu and the late Raymond Boudon? They are next-door authors on my shelf, with Bourdieu’s Distinction and Boudon’s The Logic of the Social. The two French sociologists of the same generation stand for two different schools in social theory. Boudon can be seen as a founding father of analytical sociology, following a purposive action model of social action. Bourdieu is harder to place – a cultural structuralist with a post-structuralist side, perhaps. But surely a founding father of field theory, of which the central premise is that fields are conducive to people’s perceptions, relations and cognitions.

The antagonism between the two is well-known. Even today French sociologists who work on education and inequality consider themselves often either Bourdieusian or Boudonian. Analytical sociologists think that the central premise of field theory may sound right but can’t be falsified (and what is a field, actually?). The unwillingness of field scholars to think in terms of cause and effect may reflect the complexities of social action, but also leaves scholars in the blank of how social action can be explained, and how those explanations can be tested against data. Bourdieusians, in turn, have little appreciation for the methodological individualism underlying Boudon’s analytical sociology. Not individuals, but social relations should be the focus of attention of sociologists, just like the early sociologist Simmel would have it. Luckily John Goldthorpe, an ally of Boudon, has made clear that methodological individualism – the premise that, to understand societal level phenomena one needs to study the social action of individuals – is different from ontological individualism; the idea that “there is no such thing as society”, the anti-sociological premise of Von Hayek that, according to some, has led to the poisonous neo-liberal polities of the past decades. Goldthorpe and Bourdieu were surely not the best friends, as Goldthorpe wrote that, “where Bourdieu is right, he is not original, and where he is original, he is not right”. The least we can say Boudon and Bourdieu would have a lot to talk about as neighbours. They may have discussed their supposedly competing candidacies for the prestigious professorship at the Collège de France, a position that Bourdieu won, but whether that would be a friendly memoir I don’t know. The neighbourhood would surely not be a ‘field’ having shaped the views and cognitions of the two gentlemen.

Nevertheless, Bourdieu and Boudon could be harmonious neighbours too. For one, both were concerned with cognitive models as sources of social action. Bourdieusians developed cognition as part of their view on how institutions and fields shape behaviours. For Boudon cognitive rationality was a way to include Weberian value rationality into a rational action framework. Moreover, as David Schwarz has noted back in 1981, both share a concern with social structure as more than the sum of its parts – we can’t just aggregate individual actions to get a grip of macro-level phenomena. Boudon’s scientific ally the late James Coleman made this explicit in his Coleman-boat. Concerning education, both Bourdieu and Boudon see a disconnection between the educational system and the labour market. People invest in education not just with the future labour market in mind, but see the educational system itself as a tournament where social classes struggle for the best positions. It is not coincidental that both follow a Weberian line of thought in this status competition – the sociology of education apparently leads to different explanations for (inequalities in) educational attainment than the economics of education with its prime focus on labour market outcomes. For Bourdieu the social structure creates resources for social advantage:  social capital. Not coincidentally this was also a central concept in the works of James Coleman, and the two even edited a volume together.

I guess it would have been a fun neighbourhood actually. The few houses further down the street by Samuel Bowles and W.E. Du Bois would have made for an avenue of intellectual exchange. Marx and Weber on the coffee table.  

Grote verschillen in het Nederlandse onderwijs

Onlangs bracht UNICEF, de jeugd-tak van de Verenigde Naties, een rapport uit over verschillen in leerprestaties tussen leerlingen in 41 rijkere landen (OECD en/of EU lid). En voor Nederland ziet het er niet goed uit: de verschillen tussen de boven- en de onderkant in termen van schoolprestaties zijn onder vijftienjarigen erg groot in vergelijking met andere landen. Dit is een verrassende conclusie, omdat in Nederland vaak gedacht wordt dat de onderkant relatief goed presteert, en de bovenkant relatief slecht, zodat de spreiding juist relatief laag is in Nederland.

UNICEF kijkt naar de spreiding door te kijken naar de leesprestaties van het 90e percentiel (P90, waar 90 procent van de leerlingen in het land lager scoort, de bovenkant) en het 10e percentiel (P10, waar 90 procent hoger scoort, de onderkant). Dat doet men voor het basisonderwijs op basis van de PIRLS 2016 data (groep 6 uit het basisonderwijs), en voor het voortgezet onderwijs op basis van de PISA data (onder vijftienjarigen). De kloof is, in het basisonderwijs, in Nederland het kleinst van alle landen, maar in het voortgezet onderwijs zakt Nederland naar de 26e plaats (grote kloof).

Geen aandacht voor?

Het is verrassend dat er zo weinig aandacht is voor dit rapport. De verschillen tussen leerlingen nemen hier meer toe dan elders, tussen het PO en het VO. De getoonde ongelijkheden passen in een breder beeld geschetst door de Onderwijsinspectie dat ongelijkheid en segregatie in het Nederlandse onderwijs toenemen.

Bovendien zien we in Nederland de grootste verschillen tussen VO-scholen van alle landen (bijna 60% van alle verschillen tussen leerlingen vinden we tussen scholen, slechts 40% binnen scholen). Dat hangt direct samen met de selectie in ons schoolsysteem, waarbij leerlingen op basis van leerprestaties worden gescheiden. Als we dit gegeven combineren met het feit dat het niveau waarin men instroomt een causaal effect heeft op hoeveel men verder leert, geeft dat wel te denken over het vroege moment van selectie in het Nederlandse onderwijs. We ontnemen grote groepen leerlingen de kans om het beste uit zichzelf te halen.

Critici van dit soort data zeggen dat het geen ‘high stakes tests’ zijn; het maakt voor de leerlingen geen verschil hoe goed ze presteren op deze toets, dus doen ze hun best niet. Dan is wel de vraag waarom juist Nederlandse kinderen in het VO hun best niet doen (en niet elders, en niet in het basisonderwijs). Van Nederlandse kinderen is bekend, ook dankzij dit soort internationale data, dat zij weinig met school op hebben. Dus het zou kunnen dat ze kinderen minder hun best doen op dit soort toetsen dan elders. Maar dit zou mijns inziens een al te gemakkelijk verweer zijn tegen deze resultaten. We leveren data alleen in tegen betere data.


Hoe autonomie van scholen de zeggenschap van ouders vergroot (en sociale ongelijkheid versterkt)

In onderwijsland is een toenemende roep om meer autonomie voor scholen. Het juk van nationale sturing moet afgeworpen, want leerlingen krijgen niet het onderwijs op maat waar ze baat bij zouden hebben. Het is de toon van de VO-Raad, niet geheel verwonderlijk gezien hun belangenpositie. Maar het is ook de toon van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen, en van nationale bewegingen zoals Curriculum.nu. Toch is dit een gevaarlijke ontwikkeling, die de sociale ongelijkheid in het onderwijs alleen maar zal vergroten. En met de recente rapportages van de Onderwijsinspectie in ons achterhoofd is kansengelijkheid nu juist iets waar onze aandacht naar uit moet gaan. Ongelijkheid naar sociaal milieu neemt toe in Nederland, evenals de segregatie tussen scholen.

Er zijn meerdere studies die aantonen dat meer autonomie van scholen, en een grotere rol van de ouders die daarmee gepaard gaat, problematisch is voor het bevorderen van gelijke kansen. Deze internationale evidentie gaat over verschillende dingen, maar toetst de algemene hypothese dat gestandaardiseerde regels, of het nu om bestaan van nationale toetsing gaat of het bindende karakter van schooladviezen, of de mate waarin ouders scholen beinvloeden in het adviseringstraject, ongelijkheid naar sociaal milieu en etniciteit verkleinen. Deze studies vinden allemaal steun voor deze hypothese:

  • De sociologen Hannah Ayalon en Adam Gamoran tonen aan dat de sociale ongelijkheid in leerprestaties verschillend uitpakt tussen twee getrackte systemen: Israel en de Verenigde Staten. De auteurs verklaren de lagere sociale ongelijkheid in Israel door een grotere mate van standaardisatie in Israel.
  • Een extensie van deze redenering toetsten wij met data van 36 landen (Bol, Witschge, van de Werfhorst & Dronkers). Vroege selectie hangt minder sterk samen met sociale ongelijkheid in leerprestaties als er gestandaardiseerde centrale examens in een land bestaan.
  • Een working paper van Jan Skopek en Jaap Dronkers vergelijkt Duitse Bundeslanden. Zij tonen aan dat ongelijkheid naar migratieherkomst kleiner is in Länder waar vroege selectie gepaard gaat met bindende schooladviezen dan in Länder waar bindende schooladviezen niet bestaan.
  • Een natuurlijk experiment dat een beleidsverandering bestudeerde in Duitsland, uitgevoerd door Jörg Dollmann, kwam tot dezelfde conclusies.
  • In Frankrijk doen ouders eerst een voorstel aan de school, waarna de school tot een advisering over gaat. Deze studie toont aan dat er grote ongelijkheden bestaan omdat de ‘agency’ van ouders hiermee wordt vergroot.
  • Het proefschrift van Roxanne Korthals van de Universiteit Maastricht toont aan dat vroege selectie de prestaties kan verbeteren maar alleen als er gestandaardiseerde regels worden gebruikt om leerlingen aan ‘tracks’ toe te wijzen.

Voordat we de deuren verder open zetten naar meer autonomie zou het verstandig zijn om hier vanuit het oogpunt van gelijke kansen nog eens nader bij stil te staan.


Gelijke kansen: een visie graag

Onlangs (14 juni 2018) nam ik deel aan een debat over vroege selectie in het Nederlandse onderwijs, op de Onderwijs Research Dagen aan de Radboud Universiteit. Een leuke anekdote is dat het debat plaatsvond in de Leon Weckezaal, vernoemd naar de voormalige directeur van het Studiecentrum voor Vredesvraagstukken van de Nijmeegse universiteit, waar menig student (waaronder ik) een keuzevak volgde over vrede en veiligheid. Of het door de gedachte aan Leon Wecke kwam weet ik niet, maar het was maar eens tijd om de discussie even scherp te formuleren.

Toevallig gaf Alexander Rinnooy-Kan ook een keynote op hetzelfde congres, die stelde dat Nederland zo langzamerhand een uitzonderingspositie inneemt met het vroeg selecterende systeem.

Vroege selectie versterkt ongelijkheid van kansen

Als opmaat naar het debat toonden Inge de Wolf van de Onderwijsinspectie en ik aan dat vroege selectie sociale ongelijkheid in de hand werkt. Toch meende Bert Ouwens, vertegenwoordiger van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen (OCW) te moeten stellen dat de vraag naar vroege selectie de verkeerde vraag is. Immers, kijk maar eens wat een geweldige initiatieven er lokaal worden ontwikkeld om de doorstroom van het basisonderwijs naar het voortgezet onderwijs te bevorderen! Voor een projectleider gelijke kansen van OCW vond ik dit nogal een stellige uitspraak. Waren we voor niets naar Nijmegen getogen?

Vroege selectie wordt steeds bepalender

Het moment van selectie in het Nederlandse stelsel (op twaalfjarige leeftijd) lijkt steeds bepalender te worden. De brugklassen versmallen (er bestaan vandaag de dag havo-brugklassen en vwo-brugklassen, dat zijn geen brugklassen…), de brugperiode verkort van twee naar één naar nul jaar, en de brede scholengemeenschappen verdwijnen als sneeuw voor de zon, zeker in de grote steden. Segregatie tussen scholen neemt toe, zo laten gegevens van de Onderwijsinspectie zien. En OCW denkt dat we het probleem met wat lokale initiatieven oplossen.

Zijn scholen in Nederland te autonoom?

De versmalling van scholen en toenemende segregatie kunnen niet los worden gezien van de grote autonomie van scholen in het Nederlandse bestel. De vertegenwoordiger van de VO-raad in het debat (Marij van Deutekom), het verbond van scholen in het voortgezet onderwijs, was uiteraard een groot voorstander van meer autonomie van scholen. Maar juist de autonomie is symptomatisch voor een economisch onderwijsmodel waarin scholen als marktpartijen concurreren voor de beste leerlingen, met grotere ongelijkheden en segregatie tot gevolg. Dat de VO-raad pleit voor de-standaardisatie is begrijpelijk vanuit haar belangenpositie (immers: hoe minder bemoeienis hoe beter). Maar dat het ministerie van OCW op dezelfde trom slaat geeft blijk van een gebrek aan visie over gelijke kansen. Het probleem van ongelijke kansen lossen we niet op door het enkel aan het veld over te laten. Juist in een vroeg-selecterend systeem als Nederland is het van belang dat nationale en lokale overheden een visie ontwikkelen en handelen om gelijke kansen te bevorderen. Het ministerie, wethouders en scholen moeten om de tafel om de kansengelijkheid te bevorderen. Een afwachtende houding met de armen in de lucht, “laat scholen het maar zelf doen,”, dat is nu net niet wat nodig is. Het leidt tot een versmalling van scholen, zodat leerlingen elk in hun eigen reservaat opgeleid worden. We zouden in Nederland echt moeten overwegen of we het moment van selectie niet op een of andere manier kunnen uitstellen. Laat leerlingen lekker zwemmen de eerste jaren van het voortgezet onderwijs op brede scholengemeenschappen, biedt hen elk jaar weer kansen om stappen te zetten.

Een visie graag

De Onderwijsraad, vertegenwoordigd in de persoon van Martine Braaksma, had het helder voor de geest. De keuzevrijheid is een essentieel onderdeel van het Nederlandse onderwijsstelsel maar keuzevrijheid kan gelijke kansen in de weg staan. Het is tijd dat het ministerie van OCW zich dit realiseert, en niet op de schoot van de VO-raad gaat zitten. En laat de lokale overheden haar mogelijkheden gebruiken om gelijke kansen te bevorderen. Zet een mooi schoolgebouw neer op voorwaarde dat er een brede scholengemeenschap in komt. Overheden kunnen meer dan ze wensen, maar de kwestie vereist wel een institutionele visie op de rol van de overheid voor het bewaken van gelijke kansen.


De ongelijke toegang tot overheidsdiensten

Het komende kabinet Rutte-III gaat het eigen risico in de zorg niet verhogen. Dat klinkt geruststellend, zou je denken. Enkele weken geleden lekten immers de plannen uit dat het eigen risico verhoogd zou worden. Maar we vergeten dat de verhoging van het eigen risico tot €385 door het kabinet Rutte-II een noodmaatregel was ten tijde van de economische crisis; we zouden anders de begroting niet binnen de Europese afspraken houden. Het verhogen van het eigen risico was een eenvoudige manier om de begroting passend te maken.


Ik denk dat we getuige zijn van een knap staaltje politiek spel van de onderhandelaars. Eerst lekken over een verhoging, en vervolgens toch het eigen risico netjes op niveau laten. Dat de zorgpremie vervolgens verhoogd wordt maakt de economische consequenties van veel huishoudens niet minder schrijnend.


Meer algemeen is het wonderlijk dat verdelingsvragen – welke groepen voelen de consequenties van overheidsbeleid meer dan andere? – weinig aandacht krijgen in de politiek. Of het nu gaat om de zorg, het onderwijs of welzijn, de enorme herziening van de verzorgingsstaat heeft verschillende effecten op de bevolking, afhankelijk van de opleiding en financiële middelen die men ter beschikking heeft. Maar dat lijkt ons niet te deren.


Onderwijsbeleid is vooral “handen af van de school”. Dit leidt tot strategisch gedrag van scholen zodat de brede scholengemeenschappen langzaamaan verdwijnen, en de brugklassen verkort en versmald worden. De etnische en sociaal-economische segregatie op de basisscholen in de grote steden doet niet onder voor de segregatie in Amerikaanse steden. En de overheid zegt: laat scholen het vooral zelf doen. In zo’n wereld is het geen verrassing dat scholen zich in een marktsituatie gesteld voelen waar concurrentie voor ‘klanten’ de boventoon voert. En ook niet dat kinderen van hoogopgeleide ouders gemakkelijker hun weg vinden in de autonome scholen.


In de zorg zien we het eigen risico toenemen tot een bedrag dat veel huishoudens in de portemonnee voelen. Zorgtoeslag komt enkel de armere huishoudens toe, terwijl huishoudens met inkomens vanaf 40.000 euro per jaar hun doktersrekening zien groeien. Dan kan de totale inkomensongelijkheid nog zo stabiel zijn in Nederland, zoals het CBS onlangs nog liet zien, als huishoudens een groter deel van hun inkomen aan zorg moeten uitgeven voelt Jan Modaal het het meest in de beurs.


Ook in het welzijn is de toegankelijkheid van de verzorgingsstaat in het geding, omdat de participatiesamenleving beroep doet op individuele hulpbronnen en netwerken. Zoals onderzoek uitwijst kunnen de hoger opgeleiden gemakkelijker sociale steun regelen, en zijn zij beter in staat om de weg te vinden in gepersonaliseerde arrangementen dan lager opgeleiden.


Het is een interessante paradox dat, naarmate individuele hulpbronnen belangrijker worden voor de toegang tot overheidsvoorzieningen, er electoraal minder steun is voor partijen die de belangen van hen die over minder hulpbronnen beschikken als uitgangspunt hebben. We hebben dit blijkbaar met zijn allen gewild. Nederlanders vinden het acceptabel dat, in tijden van krapte, er tijdelijk meer gevraagd wordt van de belastingbetaler. Maar dat het nieuwe kabinet wegkomt met een hoog eigen risico en een hogere zorgpremie ook in economische voorspoed geeft te denken over de blinde vlek van ongelijkheid. Dat het CDA het eigen risico sterk wilde inkrimpen schijnt de onderhandelaars, en het electoraat, niet te deren.


Misschien is men in Nederland allergisch geworden voor centraal overheidsbeleid. Perverse prikkels die de toegankelijkheid van overheidsvoorzieningen raken zijn minder erg dan een overheid die zich bemoeit met onderwijs, zorgvraag en welzijn, lijken we te denken. Of weet men in Nederland gewoon niet van de hoed en de rand?

Sociology at UvA in the Shanghai Ranking: Do we need more top publications?

University rankings are useless, I know, but still. The 2017 Shanghai Ranking is available, and as this is done by subject we can see how Sociology fares at the University of Amsterdam (UvA). Are there lessons to be learned?

In the Shanghai Ranking, Sociology at UvA ranked 30th in the world. If one ranks on the basis of sub-categories of the overall Shanghai ranking, UvA-Sociology ranks 9th in the world on number of publications, 15th on international collaborations, and 26th on citations/impact. By the way,  another ranking, the QS ranking, ranks Sociology at UvA typically around place 13-14 in the world. Just that you know.

But… with regard to top publications UvA Sociology ranks only 72nd in Shanghai. That is much lower than on the other indicators. Two graphs are shown here, the scores on the indicators for top publications by total publications, and citations by total publications. I guess a department may want to be above the regression line in both graphs; indicating a relatively high number of top-publications, and well-cited publications, given the number of publications.

So what can we say on the basis of this figure? Well, general criticisms of the rankings set aside, it is evident that our department scores pretty good on total number of publications and citations to the work – slightly above the regression line and in the top-right quadrant. However, with regard to the number of top publications UvA Sociology scores relatively low, also given the total number of publications.

Given the developments in the past few years to focus more on the quality of the publications than on the quantity, one may wonder whether the UvA is ready for the new era. Should we publish more in top journals, or are we satisfied with the impact we currently have with our other publications?

Of course this depends on what counts as top journals. Well, the Shanghai Index is very clear about this. Only the American Journal of Sociology and the American Sociological Review count as top. No doubt these are fine journals, and many of us want to publish in them, but it is of course a bit of a short list… Anyway, there is much to say for impact, or else try to get a slightly longer list for Sociology. Say the top 20 journals in Web of Science, including, of course, the Journal of Consumer Culture, the Annals of Tourism Research, and the Cornell Hospitality Quarterly.